domingo, 17 de febrero de 2013

Runrun...

...runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun runrun...runrun.

viernes, 25 de enero de 2013

Ya no le queda nada a Enero

Y casi que menos mal, porque uuuuuf que duro está resultando, por lo menos para mi. Las navidades nunca son fáciles para mi, no se el por qué, pero no lo son, no me siento cómoda y mira que lo intento, porque la idea, el concepto, me encanta y le pongo mucha ilusión... peeeeeeeeeero nop, no molan, un año me iré a una isla paradisíaca lejos de aquí a pasar esas fechas, con un poco de suerte echaré de menos la Navidad y sirva de punto de inflexión para disfrutar algo mejor de esos días.
Pero enero no contento con eso me llena de runrunes y anhelos y pesares y morriña y hace que me cuesta cada día tirar palante, no sabe con quién se mete, lo lleva claro, enero me pesa pero yo voy, como puedo pero voy.
Creo que enero es malo, en fines, porque encima he vuelto al paro, a volver a buscar trabajo otra vez, a empezar de nuevo otra vez, llegará el momento de disfrutar de unas vacaciones como Eru manda??? porque claro se han cancelado los planes de viajes varios :( así no se puede.
Aun así enero lo lleva claro, conmigo no puede, vamos, como que me llamo Erika Tajuru LaPingu XD vamos, que no que no que no, que noooooooooooooooo quieeeeeeeeeeeero. Me ha tocado ser una luchadora y una superviviente, y bueno, por eso de las cosas equilibradas digo yo que en algún momento ya habré pasado todos los palos recibibles y me toca empezar las cosas chachis, digo yo.
Por lo pronto, aunque a trancas y barrancas estoy empezando de nuevo la búsqueda, con cv nuevo en vez de actualizado, a ver qué tal me queda, y bueno, a buscar y pensar proyectos en grupo e individuales mientras busco, que parado no hay que quedarse nunca ;)
Poco más que contar, quería hacer una entrada sobre mis propósitos de año nuevo, pero hoy no tengo ganas, ya lo haré, aunque si voy a tratar de tener esto algo más actualizado, que soy muy perra, lo empiezo todo y acabo poco T_T

Ea! besotes y ánimo para todos ^^ nosotros podemos

pd: mi entrada 50 :D

lunes, 31 de diciembre de 2012

Si es día de resumir, pues resumimos

Hoy es día de resumir el año, de hacer balance, de hacer planes o propósitos para el nuevo año, esas cosas, de ver cómo hemos superado las cosas malas, y cuánto hemos aprendido de ellas, y de guardar con cariño las cosas buenas, esas que han hecho que el año se pudiese soportar, que se pudiese seguir para delante.

Y yo qué hago?? os cuento cómo ha ido mi año mes a mes?? os hago un resumen?? Para qué, si total, sabéis de sobra los hitos importantes de mi año, los buenos y los malos. Os digo lo que he sacado en claro?? Si también lo sabéis de sobra. En fines, pero es nochevieja, en poco más de tres horas llega el año nuevo, y como en definitiva los tópicos me van demasiado (por lo menos un buen puñao) pues casi que me veo obligada a contar algo, aunque sea de sobra conocido.

Ummmm fácil no es, ha sido un año lleno de despedidas, y como todas las despedidas duelen y mucho, tanto las que son repentinas, como las que ves venir poco a poco debido al distanciamiento o a mal entendidos o simplemente porque ya era hora. No se si es porque soy demasiado sentimental, o me aferro demasiado a las cosas o por qué, pero todas y cada una duelen y hay que superarlas, poco a poco y sin prisa, las prisas no son buenas consejeras.

En lo laboral también ha sido un año extraño, que empezar empezó mal, siguiendo la tónica general de los últimos años, pero casi veo la luz, encontrando un trabajo que no me gustaba, que no me compensaba, pero que necesitaba en muchos aspectos, es más que me ayudó muy mucho de un montón en unos meses en los que necesitaba una distracción como fuese, y gané algo de dinero, de experiencia y de perspectiva. Duró poco, pero había recargado pilas, y me lo tomé con filosofía y me dediqué a seguir buscando y a terminar un cursillo online para ampliar conocimientos, aunque soy de lo peor (y no por acabarlo con una media de nueve y pico) porque tendría que haber seguido estudiando, pero sorprendentemente, el trabajo me encontró, si como leéis, una pequeña empresa de diseño gráfico vio mi portafolio en internet y me llamó y me contrató, por seis meses (en breve sabré si sigo o si no), me gusta mucho lo que hago, estoy aprendiendo mucho, aunque debería estar aprendiendo más, y mis circunstancias personales no son excusas, pero weno, hago lo que puedo, y se que pase lo que pase, me quede un tiempo más o no, palante que salgo, total siempre lo acabo haciendo, aunque las cicatrices ahí quedan, algo será fácil en mi vida??? o por lo menos no muy doloroso...
En fines, lo dicho, en lo laboral unos meses de prorroga y redescubrimiento, y ya que estamos planteando nuevos retos, de uno no os quiero hablar para no gafarlo mucho, y el otro ya lo conocéis  Desde Madrid con Amor, una de esas cosas que salen sin pensar, sin planear, y con mucha ilusión, va bien, podría ir mejor, pero claro, es algo que hacemos por amor al arte y en nuestro tiempo libre, pero poco a poco va marchando, y cada día a mejor, me encanta el blog y en él pongo mucha ilusión, no dejéis de leerlo, y de escribir en él XD

El año ha tenido muchas lágrimas, mucho dolor, y aun reserva un poco de todo para el año nuevo, que ajco, ya podría haberse gastado todo, pero también ha tenido risas, amigos, nuevos y de siempre, encuentros y reencuentros, planes, unos que salen adelante y otros que se quedan en el camino, aunque eso no siempre es malo, también ha tenido frustración y mosqueo y rabia e impotencia, pero no siempre es eso malo, siempre y cuando sepas llevarlo, yo no se, pero hago por aprender, y como no me canso de decir, puedo con todo, podemos, y sin duda por muchos baches que encontramos vamos a mejor, y lo mejor es que sola no estoy, no estamos solos, nos tenemos y apoyamos y collejeamos y mimamos, aaaaaaaaaaaains los nomos, los nomos asshaitas, los nomos gritones, los del tuiter, los del fb, los del trabajo, los de toda la vida, los que vendrán...
Si algo he de agradecer este año, es tener los amigos que tengo, y bueno, puesto que llegados a este punto me voy a poner a llorar, no va, ya lo estoy XD y no es plan de bajar a cenar roja como un tomate, dejo aquí esta entrada del blog que no se a dónde va, ni qué cuento, ni si tiene sentido.

Solo queda desearos un buen año, o por lo menos que muy malo no sea, pero casi mejor que sea un buen año, y si no le obligamos, no hay nada que no podamos lograr.

Disfrutad mucho de la noche y a comernos el 2013 :D

GRACIAS

Pd: calma y tranquilidad

lunes, 24 de diciembre de 2012

La Reina Aviesa y sus señores del Mal os desean Felices Fiestas

Y ya que estamos yo también os deseo una muy Feliz Navidad, espero que disfrutéis muy mucho estos días.


Y poco más que decir, ya sabéis que soy de pocas palabras, esta es mi felicitación de este año, no habrá llamadas, ni sms, ni wasaps ni nada de eso, no tengo ni ganas ni espíritu para ello. Pero aunque este año no tengáis felicitaciones personalizadas sabéis perfectamente qué siento por cada uno de vosotros, sabéis que os quiero, os adoro y soy muy feliz por teneros a mi lado, a todos, con vuestras cosas 
incluso (total, aguantáis las mías que no son poca cosa). Por tanto solo decir que vamos a por la Navidad, a darlo todo, o por lo menos todo lo que podamos, vamos a disfrutarla, y a ser felices, muy felices, y a ver si así cogemos fuerzas para que el nuevo año que pronto empezará seamos aun más felices que este que acaba.

Besos a todos, y gracias, muchas de miles de gracias por todo, y por el pescado ;)